تنها.ترین. | لوح
۰

من از آوندها هم التماس آب خواهم کرد
و از این تیره روزی خویش را پرتاب خواهم کرد
و چون اسنفج خود را می کشم تا عمق اقیانوس
تمام خویش را از آب ها سیراب خواهم کرد
و از ایجاز دلگیرم، چرا که عشق در راهست
چنان ریگ بیابان بغض را اطناب خواهم کرد
تمام بغض ها را می برم تا چشمه چشمم
و با هر قطره اشکم بغض را خوشاب خواهم کرد
به جان آبشاری که فرود آمد و جاری شد
تمام کرت ها را یک به یک شاداب خواهم کرد
و می گیرم ز عمق چشمه سار ابر تصویری
و آن را در نگاه تشنه کامم قاب خواهم کرد
زمانی می رسد تنهاترین شهر خواهم شد
خودم را در میان این همه کمیاب خواهم کرد
۳ بهمن ۱۳۹۵

negahe kaviri

اندیشه خود را به یادگار بگذارید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *