بق بقو | لوح
۰

دست های خالی ام در ماسه هایت می سراید
مصرع شعر بلندی را که هم وزن نسیم است
گر چه من ساحل نشینم ، گر چه من از موج دورم
حال و روز شعر من در موج های تو سهیم است
آی دریا ! نذر کردم شعرهایم را بریزم
زیر پای قایقی که  موج هایت را مقیم است
تو کریم ابن کریم ابن کریم ابن کریمی
شعر های خسته ی  ، من بق بقوی یا کریم است
۶ مرداد ۱۳۹۴

 

 

images (1)

اندیشه خود را به یادگار بگذارید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *