۰

javane edited

و صله داد پری از بالش

و همین تک پر شیدا را من

     در درون دل خود

         لابلای ملکوت نفَسَم می کارم

اشک را پیشکش باد صبا خواهم کرد

      تا کمی تر بشود

          لحظه های خشکم

             و نمیرد پرواز

     ماهها منتظر رویش پرواز زمین خواهم بود

و زمین ، خواهد رست

      و زمان خواهد دید

         آسمان ، بذر زمین را

                      ته گلخانه

              کنار قلمستان دعا

                           خواهد کاشت

اندیشه خود را به یادگار بگذارید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *