۰
این نگاره توسط louhir در تاریخ ۲۶ام بهمن، ۱۳۹۰ و در دسته "" ارسال شده است.

نویسنده :

لوح، سپید بود. میخواست بیازماید کوچ را، اشتیاق را، ابتلا را، صید را  و تسلیم را

سطرهایش مشتاق واژه بود

….و واژه ها آمدند. آرام و سبکبار….

حالا لوح، رد پای طپش دارد . آن هم با طعم عطش

و من، می نویسم تا روزی که خدا نقطه آخرین جمله را بر لوح بنشاند


"

اندیشه خود را به یادگار بگذارید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *